تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٥

٢٢٤ وَ لاتَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِا يْمانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَ تَتَّقُوا وَ تُصْلِحُوا بَيْنَ النَّاسِ وَ اللَّهُ سَميعٌ عَليمٌ
٢٢٥ لايُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ في‌ أَيْمانِكُمْ وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَليمٌ
ترجمه:
٢٢٤- خدا را در معرض سوگندهاى خود قرار ندهيد! و براى اين كه نيكى كنيد، و تقوا پيشه سازيد، و در ميان مردم اصلاح كنيد (سوگند ياد ننماييد)! و خداوند شنوا و داناست.
٢٢٥- خداوند شما را به خاطر سوگندهايى كه بدون توجه ياد مى‌كنيد، مؤاخذه نخواهد كرد، اما به آنچه دل‌هاى شما (به اختيار) كسب كرده، مؤاخذه مى‌كند. و خداوند، آمرزنده و بردبار است.
شأن نزول:
ميان داماد و دخترِ يكى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله به نام «عبداللَّه بن رواحه» اختلافى روى داد، او سوگند ياد كرد كه براى اصلاح كار آنها هيچ گونه دخالتى نكند و در اين راه گامى بر ندارد. آيه فوق نازل شد، و اين گونه سوگندها را ممنوع و بى‌اساس قلمداد كرد. «١»