احاطه است.
در نهمين و دهمين توصيف، مى‌فرمايد: «كرسى (حكومت) او آسمان‌ها و زمين را در بر گرفته و حفظ و نگاهدارى آسمان و زمين براى او گران نيست» «وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما».
اشاره به اين كه آن كس كه تمام آنچه در آسمان‌ها و زمين است ملك او است، و آن كسى كه عملش سراسر عالم را شامل و قيّوم همه آنها است، حكومتش آسمان‌ها و زمين را فرا گرفته و حفظ و نگهدارى آنها بر او سخت نيست كه اساس حاكميت، علم و دانش است و قدرت نيز زائيده آن.
و در يازدهمين و دوازدهمين، توصيف مى‌گويد: «و او است بلند مرتبه و با عظمت» «وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظيمُ».
بديهى است آن كه مالكيت آسمان‌ها و زمين را دارد، و بر همه آنها محيط است، بلندمرتبه واقعى او است و عظمت و بزرگى حقيقى ويژه او، و ديگران آنچه دارند از او گرفته‌اند.
***
نكته‌ها:
١- مفهوم زنده بودن خداوند
در تعبيرات معمولى، موجود زنده به موجودى مى‌گويند: كه داراى نمو، تغذيه، توليد مثل و جذب و دفع و احياناً داراى حسّ و حركت باشد، ولى، بايد به اين نكته توجه داشت كه: ممكن است افراد كوته‌بين، حيات را در مورد خداوند نيز چنين فرض كنند، با اين كه مى‌دانيم او هيچ يك از اين صفات را ندارد و اين همان قياسى است كه بشر را درباره خداشناسى به اشتباه مى‌اندازد؛ زيرا صفات خدا را با صفات خود مقايسه مى‌كند.