حتى شستشو، به سر برده و بدين وضع شب و روز خود را بگذرانند. «١»
آيه فوق، بر تمام اين خرافات و جنايات خط بطلان كشيده و به زنان بيوه اجازه مى‌دهد، بعد از نگاهدارى عدّه و حفظ حريم زوجيت گذشته، اقدام به ازدواج كنند، مى‌فرمايد: «كسانى كه از شما مى‌ميرند و همسرانى از خود باقى مى‌گذارند، آنها بايد چهار ماه و ده روز انتظار بكشند و هنگامى كه مدتشان سر آمد، گناهى بر شما نيست كه هر چه مى‌خواهند درباره خودشان به طور شايسته انجام دهند» و با مرد دلخواه خود ازدواج كنند. «وَ الَّذينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فيما فَعَلْنَ في‌ أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ».
و از آنجا كه گاه، اولياء و بستگان زن، دخالت‌هاى بى موردى در كار او مى‌كنند و يا منافع خويش را در ازدواج آينده زن، در نظر مى‌گيرند، در پايان آيه خداوند به همه هشدار مى‌دهد، مى‌فرمايد: «خداوند از هر كارى كه انجام مى‌دهيد آگاه است» و هر كس را به جزاى اعمال نيك و بد خود مى‌رساند «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبيرٌ».
جمله «فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فيما فَعَلْنَ في‌ أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ» با توجه به اين كه مخاطب، مردان فاميل هستند، نشان مى‌دهد: گوئى آزاد گذاشتن زن را بعد از مرگ شوهر، براى خود گناه مى‌دانستند، و به عكس تضييق و سختگيرى را وظيفه مى‌شمردند، اين آيه، به وضوح مى‌گويد: آنها را آزاد بگذاريد و هيچ گناهى بر شما نيست (در ضمن از اين تعبير استفاده مى‌شود: ولايت پدر و جدّ نيز در اينجا ساقط است).
ولى به زنان نيز يادآورى مى‌كند كه آنها از آزادى خود سوء استفاده نكنند و