تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧

سوگندهاى خود قرار ندهيد». «١»
احاديث متعدد ديگرى نيز در اين زمينه نقل شده است. «٢»
در اين صورت، تناسب آن با شأن نزول چنين است كه سوگند ياد كردن در كارهاى خوب عملى پسنديده نيست تا چه رسد به اين كه كسى سوگند ياد كند كارهاى خوب را ترك كند.
***
نكته:
«أَيمان» جمع «يمين» به معنى سوگند است، و «عُرْضَه» (بر وزن غرفه) به معنى در معرض قرار گرفتن چيزى است، مثلًا جنسى را كه به بازار براى فروش مى‌برند و در معرض معامله قرار مى‌دهند، عُرْضَه مى‌نامند، گاهى به موانع نيز، عرضه اطلاق مى‌شود، زيرا در معرض انسان و بر سر راه او قرار دارد.
***
در آيه بعد، براى تكميل اين مطلب كه قسم نبايد مانع كار خير شود مى‌فرمايد: «خداوند شما را به خاطر سوگندهائى كه بدون توجه ياد مى‌كنيد مؤاخذه نخواهد كرد» «لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ في‌ أَيْمانِكُمْ».
«اما به آنچه دل‌هاى شما كسب كرده (و سوگندهائى كه از روى اراده و اختيار ياد مى‌كنيد) مؤاخذه مى‌كند، و خداوند آمرزنده و داراى حلم است» «وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَليمٌ».