روايات كه در ذيل اين آيه وارد شده «أُولُوا الْعِلْمِ» به ائمه اطهار عليهم السلام تفسير شده از اين نظر است كه آنان، روشن‌ترين مصداق «أُولُوا الْعِلْمِ» هستند. «١»
مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» ضمن تفسير آيه از «جابر بن عبداللَّه انصارى» از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه فرمود:
ساعَةٌ مِنْ عالِمٍ يَتَّكِئُ عَلى‌ فِراشِهِ يَنْظُرُ فِي عِلْمِهِ خَيْرٌ مِنْ عِبادَةِ الْعابِدِ سَبْعِينَ عاماً:
«يك ساعت از زندگى دانشمندى كه بر بستر خود تكيه كرده و در اندوخته‌هاى علمى خود مى‌انديشد، بهتر از هفتاد سال عبادت عابد است»! «٢»
***
٤- در ذيل آيه، جمله «لا الهَ الَّا هُو» تكرار شده است، اين تكرار، گويا اشاره به اين است، همان طور كه در آغاز آيه، شهادت خداوند، فرشتگان و دانشمندان آمده است، هر كس اين گواهى را مى‌شنود، بايد او هم، با شهادت آنها هم صدا گردد و گواهى بر وحدت معبود بدهد.
و از آنجا كه جمله «لا الهَ الَّا هُو» به عنوان اداى حق تعظيم خداوند و اظهار توحيد است، با دو اسم «عزيز» و «حكيم» (توانا و دانا) ختم شده است؛ زيرا قيام به عدالت، نيازمند به قدرت و حكمت است، تنها خداوندى كه بر هر چيز قادر و به همه چيز آگاه است، مى‌تواند، عدالت را در جهان هستى برقرار سازد.