«حجاز» به اندازه كافى نفوذ كرد (مخصوصاً بعد از نزول آيه فوق و دعوت به همكارى در امر توحيد كه قدر مشترك همه اديان آسمانى است) نامه‌هاى متعددى براى زمامداران بزرگ آن عصر، فرستاد و در قسمتى از اين نامه‌ها مخصوصاً روى آيه فوق، تكيه فرمود كه: ذيلًا به دو مورد از اين نامه‌ها- از نظر اهميت موضوع و چگونگى دعوت به اين اصل مشترك- اشاره مى‌شود.
١- نامه به مُقَوْقَسْ «١»

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيْمِ.
مِنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِاللَّهِ الَى الْمُقَوْقَسِ عَظِيْمِ الْقِبْطِ، سَلامٌ عَلىْ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى‌.
أَمَّا بَعْدُ فَانِّى أَدْعُوكَ بِدِعايَةِ الاسْلامِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَانْ تَوَلَّيْتَ فَانَّما عَلَيْكَ اثْمُ الْقِبْطِ «يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى‌ كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُون»:
«به نام خداوند بخشنده بخشايشگر.
از محمّد فرزند عبداللَّه، به مقوقس بزرگ قبطيان. درود بر پيروان حق باد، من تو را به سوى اسلام دعوت مى‌كنم، اسلام آور تا سالم بمانى، و خداوند به تو دو بار پاداش دهد (يكى براى ايمان آوردن خودت، و پاداش ديگر براى كسانى كه از تو پيروى كرده، ايمان مى‌آورند). و اگر از پذيرش اسلام سر باز زنى گناه قبطيان «٢» بر تو خواهد بود: «اى اهل كتاب! ما شما را به يك اصل مشترك دعوت مى‌كنيم، به اين كه غير از خداوند يگانه را نپرستيم، و كسى را شريك او قرار