و در پايان آيه مى‌فرمايد: «بدانيد خداوند بى‌نياز و شايسته ستايش است» «وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَميدٌ».
يعنى نه تنها نيازى به انفاق شما ندارد، و از هر نظر غنى است، بلكه تمام نعمت‌ها را او در اختيار شما گذارده، و لذا حميد و شايسته ستايش است.
بعضى احتمال داده‌اند: «حَمِيْد» در اينجا به معنى اسم فاعل باشد (ستايش كننده) نه به معنى محمود و ستايش شده، يعنى در عين اين كه از انفاق شما بى‌نياز است شما را به خاطر اموال پاكيزه‌اى كه انفاق مى‌كنيد، مورد ستايش قرار مى‌دهد.
***
نكته:
تقرّب با اموال خوب
شك نيست انفاق در راه خدا براى تقرب به ذات پاك او است و مردم هنگامى كه مى‌خواهند به سلاطين و شخصيت‌هاى بزرگ تقرب جويند، بهترين اموال خود را به عنوان تحفه و هديه براى آنها مى‌برند، در حالى كه آنها انسان‌هاى ضعيفى همچون خودشانند.
چگونه ممكن است انسان به خداوند بزرگى كه تمام عالم هستى از اوست، به وسيله اموال بى‌ارزش و از مصرف افتاده، تقرب جويد؟ و اين كه مى‌بينيم در زكات واجب و حتى در قربانى نبايد از نوع نامرغوب استفاده كرد، نيز در همين راستا است، به هر حال، بايد اين فرهنگ قرآنى در ميان همه مسلمين زنده شود كه براى انفاق، بهترين را انتخاب نمايند.
***