گواهى به حقانيت رسول، و آمدن نشانه‌هاى روشن براى آنها، كافر شدند؟ و خدا جمعيت ستمكاران را هدايت نمى‌كند»! «كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ إيمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمينَ».
چرا خداوند آنها را هدايت نمى‌كند؟ دليل آن روشن است، آنها پيامبر را با نشانه‌هاى روشن شناخته‌اند و به رسالت او گواهى داده‌اند، بنابراين، در بازگشت و عدول از اسلام در واقع ظالم و ستمگرند، و كسى كه آگاهانه ظلم و ستم مى‌كند لايق هدايت الهى نيست، او زمينه‌هاى هدايت را در وجود خود از ميان برده است.
منظور از «بَيِّنات» در آيه فوق، قرآن مجيد و ساير معجزات پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است و منظور از «ظالم» در اينجا كسى است كه در درجه اول، به خود ظلم كرده و راه ارتداد را پيش گرفته و در درجه بعد، سبب گمراهى ديگران شده است.
***
پس از آن مى‌افزايد: «آنها كيفرشان اين است كه لعن خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنها است» «أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعينَ».
«لَعن» در اصل، به معنى طرد و دور ساختن آميخته با خشم و غضب است و در مورد خداوند، به معنى دور ساختن از رحمت خويش مى‌باشد، و اما در مورد فرشتگان و مردم به معنى خشم و تنفر و طرد معنوى يا تقاضا از خداوند درباره دور ساختن اين گونه افراد از رحمت است.
آرى، اين مرتدان ظالم و ستمگر كه آگاهانه اين راه را پيموده‌اند چنان در فساد و گناه فرو مى‌روند كه مورد نفرت همه افراد عاقل و با هدف عالم، اعم از انسان و فرشتگان، بلكه از آن بالاتر مورد خشم و غضب پروردگار قرار مى‌گيرند.