كه به عبادت «نُسُك» گفته شده، به خاطر آن است كه انسان را خالص، پاك و پاكيزه مى‌كند. «١»
به هر حال، ظاهر آيه اين است: چنين شخصى مخيّر در ميان اين سه (روزه، صدقه و ذبح گوسفند) مى‌باشد.
در روايات اهل بيت عليهم السلام آمده است: روزه در اين مورد، سه روز، صدقه به شش مسكين، و در روايتى به ده مسكين، و «نُسُك» يك گوسفند است. «٢»
٥- سپس مى‌افزايد: «و هنگامى كه (از بيمارى و دشمن) در امان بوديد، كسانى كه عمره را تمام كرده و حج را آغاز مى‌كنند، آنچه ميسر است از قربانى» (ذبح كنند) «فَإِذا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ».
اشاره به اين كه در حج تمتع كه عمره قبلًا انجام مى‌گيرد، و بعد حج به جا آورده مى‌شود، قربانى كردن لازم است، و فرق نمى‌كند كه اين قربانى شتر باشد، يا گاو، و يا گوسفند، و بدون آن از احرام خارج نمى‌شود.
درباره اصل «هَدْى» به گفته «مرحوم طبرسى» دو قول وجود دارد:
اول اين كه از «هَدِيَّه» گرفته شده است، و چون قربانى در واقع هديه‌اى به بيت اللَّه است، اين واژه بر آن اطلاق شده است.
ديگر اين كه از ماده هدايت گرفته شده است؛ زيرا حيوان قربانى را همراه مى‌بردند، و به سوى خانه خدا و قربانگاه هدايت مى‌كردند.