تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٤
پاداشها و مواهب الهى به اندازه اعمال ما نيست بلكه مطابق كرم و لطف اوست و مىدانيم لطف و كرمش حدّ و حدود ندارد.
***
نكته:
هميشه افراد بىايمان و دنياپرست، كه سخت فريفته زرق و برق دنيا مىباشند و افق ديدشان از چهار ديوارى ماده فراتر نمىرود، امكانات مادى را مقياس ارزيابى همه ارزشها مىدانند و به همين دليل، در فكر كوتاه و عليل آنها كسانى كه دستشان از ثروت تهى است فاقد شخصيت هستند و لذا آنها را به باد مسخره مىگيرند، در حالى كه صاحبنظران با ايمان كه بدين مشت خاك نظرى ندارند ارزشهاى مادى را در برابر ارزشهاى معنوى بىرنگ مىبينند و به آنها همچون بازيچه كودكان مىنگرند. و اگر طالب مواهب مادى دنيا هستند، براى اين است كه آخرت را در لابلاى آن جستجو مىكنند.
در اينجا يك سؤال باقى مىماند كه فعل مجهول «زُيِّنَ» (زينت داده شده است) چه معنى دارد؟ و فاعل آن كيست؟ كيست كه زندگى دنيا را در نظر كافران زينت داده است؟ پاسخ اين سؤال را در ذيل آيه ١٤ سوره «آل عمران» در همين جلد مطالعه خواهيد نمود.
***