«أَقْراء» است بنابراين، «قُرُوء» در آيه فوق به معنى ايام پاكى زن مى‌باشد، نه ايام حيض. «١»
ثانياً، همان گونه كه در بالا اشاره شد، «قُرْء» در اصل، به معنى جمع شدن است، و جمع شدن با حالت طهر و پاكى، تناسب بيشترى دارد؛ زيرا در اين حالت خون در رحم تدريجاً جمع مى‌گردد، و در هنگام عادت، بيرون مى‌ريزد و پراكنده مى‌شود. «٢»
دومين حكم، اين است: «و اگر به خدا و روز رستاخيز ايمان دارند، براى آنها حلال نيست كه آنچه را خدا در رحم آنان آفريده، كتمان كنند» «وَ لا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ في‌ أَرْحامِهِنَّ إِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآْخِرِ».
قابل توجه اين كه: مسأله آغاز و پايان ايام عدّه را كه معمولًا خود زن مى‌فهمد نه ديگرى بر عهده او گذارده، و گفتار او را سند قرار داده، لذا امام صادق عليه السلام در تفسير آيه فوق مى‌فرمايد: قَدْ فَوَّضَ اللَّهُ إِلَى النِّساءِ ثَلاثَةَ أَشْياءَ الْحَيْضَ وَ الطُّهْرَ وَ الْحَمْلَ: «خداوند سه چيز را به زنان واگذار كرده، عادت ماهانه، پاك شدن و حامله بودن». «٣»
از آيه فوق، نيز مى‌توان اين معنى را اجمالًا استفاده كرد؛ زيرا مى‌فرمايد:
براى زن جايز نيست آنچه را خداوند در رحم او آفريده، كتمان كند، و بر خلاف واقع سخن گويد، يعنى سخن او مورد قبول است.
جمله «ما خَلَقَ اللَّهُ في‌ أَرْحامِهِنَّ» به گفته جمعى از مفسران، دو معنى مى‌تواند داشته باشد: «فرزند» و «عادت ماهانه»؛ زيرا هر دو را خداوند در رحم زن آفريده است، يعنى نبايد حمل خود را مخفى كند و بگويد به عادت ماهانه