«حَرْثٌ» مصدر است و به معنى بذرافشانى است و گاهى به خود مزرعه نيز اطلاق مى‌شود.
«أَنّى‌» از اسماء شرط است و غالباً به معنى «مَتى‌» كه به معنى زمان است استعمال مى‌شود، و در اين صورت آن را «أَنّى‌» زمانيه مى‌گويند، و گاهى نيز به معنى مكان است، مانند آنچه در آيه ٣٧ سوره «آل عمران» آمده: قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ: «زكريا گفت: اى مريم! اين غذا (ى بهشتى) را از كجا آورده‌اى؟، گفت: از نزد خدا».
اگر «أَنّى‌» در آيه فوق، زمانيه باشد، توسعه زمانى مسأله آميزش جنسى را بيان مى‌كند، يعنى در هر ساعتى از شب و روز مجاز هستيد و اگر مكانيه باشد، توسعه در مكان و چگونگى انواع آميزش است.
اين احتمال، نيز وجود دارد كه: اشاره به هر دو جنبه باشد، و به اين ترتيب، دو همسر مى‌توانند هرگونه، و در هر زمان و مكان، از لذت جنسى بهره گيرند، (جز آنچه در قانون شرع ممنوع شده است).
سپس در ادامه آيه مى‌افزايد: «با اعمال صالح و پرورش فرزندان صالح، آثار نيكى براى خود از پيش بفرستيد» «وَ قَدِّمُوا لِا نْفُسِكُمْ».
اشاره به اين كه هدف نهايى از آميزش جنسى، لذت و كامجوئى نيست بلكه بايد از اين موضوع، براى ايجاد و پرورش فرزندان شايسته، استفاده كرد، و آن را به عنوان يك ذخيره معنوى براى فرداى قيامت از پيش فرستاد.
اين سخن هشدار مى‌دهد كه: بايد در انتخاب همسر، اصولى را رعايت كنيد كه به اين نتيجه مهم، يعنى تربيت فرزندان صالح و نسل شايسته انسانى، منتهى شود.
در حديثى نيز از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: اذا ماتَ ابْنُ آدَمَ انْقَطَعَ أَمَلُهُ