نكته‌ها:
١- اين مثال‌هاى پى در پى كه هر كدام از ديگرى گوياتر و ظريف‌تر است، همه در ارتباط با مسائل زراعى است، چرا كه نه تنها براى مردم «مدينه» كه اين آيات در آنجا نازل شد و مردمى زراعت پيشه بودند، بلكه براى تمام مردم دنيا كه به هر حال بخشى از زندگى آنان را مسائل زراعى تشكيل مى‌دهد آموزنده بوده و هست.
***
٢- از جمله وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ: «صاحب آن باغ، پير و سالخورده باشد و فرزندانى كوچك و ناتوان داشته باشد» استفاده مى‌شود: انفاق و بخشش در راه خدا و كمك به نيازمندان همچون باغ خرمى است كه هم خود انسان از ثمرات آن بهره‌مند مى‌شود و هم فرزندان او، در حالى كه رياكارى و منت و آزار، هم سبب محروميت خود او مى‌شود و هم نسل‌هاى آينده كه بايد از ثمرات و بركات اعمال نيك او بهره‌مند گردند، محروم خواهند شد، و اين خود دليل بر آن است كه نسل‌هاى آينده در نتايج اعمال نيك نسل‌هاى گذشته سهيم هستند.
از نظر اجتماعى نيز چنين است؛ زيرا محبوبيت و اعتمادى كه پدران بر اثر كار نيك در افكار عمومى پيدا مى‌كنند، سرمايه بزرگى براى فرزندان آنها خواهد بود.
***
٣- جمله اعْصارٌ فِيْهِ نارٌ: «گردبادى كه در آن آتشى باشد» ممكن است اشاره به گردبادهاى ناشى از بادهاى «سَمُوم»، سوزان و خشك‌كننده باشد و يا گردبادى كه از روى خرمن آتشى بگذرد، و طبق معمول- كه گردباد هر چه را بر