مى‌فرمايد: فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ: «به خاطر ظلم و ستم يهود، پاره‌اى از نعمت‌هاى پاكيزه را كه بر آنها حلال شده بود، تحريم كرديم» ولى با ظهور حضرت مسيح عليه السلام و به شكرانه ايمان به اين پيامبر بزرگ، آن ممنوعيت‌ها برداشته شد.
پس از آن مى‌افزايد: «من نشانه‌اى از سوى پروردگارتان براى شما آورده‌ام» «وَ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ».
اين تأكيدى است بر آنچه در آيه قبل، از زبان حضرت مسيح عليه السلام درباره معجزات او خوانديم، و اجمالى است از آن تفصيل.
و در پايان آيه چنين نتيجه گيرى مى‌كند: «بنابراين از (مخالفت) خداوند بترسيد و مرا اطاعت كنيد» «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطيعُونِ».
***
در آيه بعد، از زبان حضرت مسيح عليه السلام براى رفع هر گونه ابهام و اشتباه، و براى اين كه تولد استثنائى او را دستاويزى براى الوهيت او قرار ندهند، چنين نقل مى‌كند: «مسلماً خداوند پروردگار من و پروردگار شما است، پس او را پرستش كنيد (نه من و نه چيز ديگر را) اين راه راست» راه توحيد و يكتاپرستى، نه راه شرك و دوگانه و چندگانه پرستى «إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ».
در آيات ديگر قرآن نيز، كراراً مى‌خوانيم كه حضرت مسيح عليه السلام روى مسأله عبوديت و بندگى خود در پيشگاه خدا، تكيه مى‌فرمود، و بر خلاف انجيل‌هاى تحريف يافته كنونى- كه نقل مى‌كند: مسيح عليه السلام غالباً كلمه پدر را درباره خدا به كار مى‌برد- قرآن مجيد كلمه «رَبّ» (پروردگار) و مانند آن را از او نقل مى‌كند، كه دليلى است بر نهايت توجه او نسبت به مبارزه با شرك، و يا دعوى الوهيت