سَبيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ».
«و در هر خوشه‌اى يكصد دانه باشد» «في‌ كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ» كه مجموعاً از يك دانه هفتصد دانه بر مى‌خيزد.
تازه پاداش آنها منحصر به اين نيست، بلكه: «خداوند آن را براى هر كس بخواهد (و شايستگى در او بيابد و انفاق آنها را از نظر نيّت، اخلاص، كيفيت و كميت درست ببيند) دو يا چند برابر مى‌كند» «وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ».
و اين همه پاداش از سوى خدا عجيب نيست؛ «چرا كه او (از نظر رحمت و قدرت) وسيع و از همه چيز آگاه است» «وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ».
بعضى از مفسران گفته‌اند: منظور از انفاق در آيه فوق، تنها انفاق در راه جهاد است؛ زيرا اين آيه، در واقع تأكيدى است بر آنچه در آيات گذشته قبل از داستان عزير و ابراهيم و طالوت، آمده بود، ولى حق اين است كه مفهوم آيه گسترده است و حتى پيوند آن با آيات گذشته نيز نمى‌تواند دليل بر تخصيص اين آيه و آيات آينده شود؛ زيرا فى سبيل اللَّه مفهوم وسيعى دارد كه هر مصرف نيكى را شامل مى‌شود.
به علاوه، آيات آينده نشان مى‌دهد: بحث انفاق در اينجا مستقلًا دنبال مى‌شود و در روايات اسلامى نيز به تعميم معنى آيه اشاره شده است. «١»
نكته قابل توجه اين كه: در اين آيه كسانى كه در راه خدا انفاق مى‌كنند به دانه پر بركتى كه در زمين مستعدى افشانده شود، تشبيه شده‌اند، در حالى كه قاعدتاً بايد عمل آنها تشبيه به اين دانه شود، نه خود اينها، و لذا بسيارى از