تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢٧

٤١ قالَ رَبِّ اجْعَلْ لي‌ آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الإِبْكارِ
ترجمه:
٤١- (زكريا) عرض كرد: «پروردگارا! نشانه‌اى براى من قرار ده»! گفت: «نشانه تو آن است كه سه روز، جز به اشاره و رمز، با مردم سخن نخواهى گفت. (و زبان تو، از كار مى‌افتد). پروردگار خود را بسيار ياد كن! و به هنگام صبح و شام، او را تسبيح بگو!
تفسير:
بشارت تولد يحيى
سخن از زكريا عليه السلام و درخواست فرزندى از سوى او از پيشگاه خدا و بشارت به تولد يحيى عليه السلام بود.
در اينجا زكريا از خداوند تقاضاى نشانه‌اى بر اين بشارت بزرگ مى‌كند و چنان كه گفتيم، نه به خاطر عدم اعتماد بر وعده‌هاى الهى، بلكه، براى تأكيد بيشتر و اين كه ايمان او به اين مطلب ايمان شهودى گردد، تا قلبش مالامال از اطمينان شود، همان گونه كه ابراهيم خليل عليه السلام تقاضاى مشاهده صحنه معاد براى آرامش هر چه بيشتر قلب مى‌نمود.
زكريا عرضه داشت: «پروردگارا! نشانه‌اى براى من قرار ده»! «قالَ رَبِّ اجْعَلْ لي‌ آيَةً».
در پاسخ، خداوند به او «گفت: نشانه تو آن است كه سه روز با مردم جز به اشاره و رمز، سخن نخواهى گفت» و زبان تو بدون هيچ عيب و علت براى