رَسُولُه ...» «١»
خواهد آمد، در اصل، به معنى «نزديكى و عدم جدائى» است، به همين جهت، به سرپرست و مربى و راهبر «ولىّ» گفته مى‌شود، به دوستان و رفقاى صميمى نيز اين واژه اطلاق مى‌گردد، اما روشن است در آيه مورد بحث به معنى اول (سرپرست) است و لذا مى‌فرمايد:
«خداوند كه ولىّ مؤمنان است آنها را از تاريكى‌ها به نور هدايت مى‌كند».
ممكن است گفته شود: هدايت مؤمنان از ظلمت‌ها به نور تحصيل حاصل است، ولى با توجه به سلسله مراتب هدايت و ايمان، روشن مى‌شود: چنين نيست؛ زيرا مؤمنان در مسير هدايت و قرب الى اللَّه، شديداً محتاج راهنمائى‌هاى الهى در هر مرحله هستند، و نيازمند هدايت‌هاى او در هر قدم و در هر كار و برنامه‌اند، درست شبيه آنچه شبانه روز در نمازها مى‌گوييم: اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيْمَ: «خدايا! پيوسته ما را به راه راست هدايت فرما» «٢».
سپس مى‌افزايد: «اما كسانى كه كافر شدند، اولياء آنها طاغوت (بت و شيطان و افراد جبار و منحرف) هستند كه آنها را از نور به سوى ظلمت‌ها بيرون مى‌برند» «وَ الَّذينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ».
«به همين دليل، آنها اهل آتش‌اند و براى هميشه در آن خواهند بود» «أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ».
***
نكته‌ها: