به آنان فرمود: من به شما دستور نداده بودم كه در ماه‌هاى حرام نبرد كنيد، و دخالتى در غنائم و اسيران نكرد، مجاهدان ناراحت شدند و مسلمانان به سرزنش آنها پرداختند، مشركان نيز زبان به طعن گشودند كه محمّد صلى الله عليه و آله جنگ و خونريزى و اسارت در ماه‌هاى حرام را، حلال شمرده در اين هنگام آيه اول نازل شد.
پس از آن كه اين آيه نازل شد «عبداللَّه بن جحش» و همراهانش اظهار كردند در اين راه براى درك ثواب جهاد كوشش كرده‌اند و از پيامبر پرسيدند: آيا اجر مجاهدان را دارند يا نه؟ آيه دوم (انَّ الَّذِيْنَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا ...) نازل گرديد. «١»
تفسير:
جنگ در ماه‌هاى حرام
همان گونه كه از شأن نزول بر مى‌آيد، و لحن آيه نيز اجمالًا به آن گواهى مى‌دهد، آيه نخست، در صدد پاسخگوئى به پاره‌اى از سؤالات درباره جهاد و استثناهاى آن است.
مى‌فرمايد: «از تو درباره جنگ كردن در ماه‌هاى حرام سؤال مى‌كنند» «يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فيهِ».
پس از آن مى‌افزايد: «به آنها بگو جنگ در آن (گناه) بزرگى است» «قُلْ قِتالٌ فيهِ كَبيرٌ».
و به اين ترتيب، سنتى را كه از زمان‌هاى قديم و اعصار انبياى پيشين در ميان عرب در مورد تحريم پيكار در ماه‌هاى حرام (رجب، ذى‌القعده، ذى الحجه