بعضى از مفسران گفته‌اند: نشانه پذيرش او اين بود كه مريم بعد از بلوغ در دوران خدمتگزارى بيت المقدس هرگز عادت ماهانه نديد، تا مجبور گردد از اين مركز روحانى دور شود.
يا اين كه: حضور غذاهاى بهشتى در برابر محراب او دليلى بر اين پذيرش بود.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: قبولى اين نذر و پذيرش مريم، به صورت الهام به مادرش اعلام شده باشد.
تعبير به «أَنْبَتَها» از ماده «انبات» به معنى رويانيدن در مورد پرورش مريم اشاره به جنبه‌هاى تكامل معنوى، روحانى و اخلاقى مريم است.
ضمناً اين جمله، اشاره به نكته لطيفى دارد و آن اين كه كار خداوند، انبات و رويانيدن است يعنى همان گونه كه در درون بذر گل‌ها و گياهان استعدادهايى نهفته است كه زير نظر باغبان پرورش مى‌يابد و آشكار مى‌شود، در درون وجود آدمى و اعماق روح و فطرت او نيز، همه گونه استعدادهاى عالى نهفته شده است كه اگر انسان خود را تحت تربيت مربيان الهى كه باغبان‌هاى باغستان جهان انسانيت‌اند قرار دهد، به سرعت پرورش مى‌يابد، و آن استعدادهاى خدا داد آشكار مى‌شود، و «انبات» به معنى واقعى كلمه صورت مى‌گيرد.
و به دنبال آن مى‌افزايد: «خداوند زكريا را سرپرست و كفيل او قرار داد» «وَ كَفَّلَها زَكَرِيَّا».
«كَفَّلَها» از ماده «كَفالت» در اصل، به معنى «ضميمه كردن چيزى به ديگرى» است و به همين مناسبت به افرادى كه سرپرستى كودكى را به عهده مى‌گيرند «كافل» يا «كفيل» گفته مى‌شود؛ زيرا در حقيقت او را ضميمه وجود خود مى‌كنند.