تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩٦
بود ايمن نبود و نخواست جان خود و مسلمانان را به دست او بسپارد).
اين كه: «مقوقس» سفير پيامبر را گرامى داشت و هدايائى براى حضرت فرستاد و نام محمّد صلى الله عليه و آله را در نامه بر نام خود مقدم نمود، همگى حاكى از اين است كه او دعوت رسول خدا را در باطن پذيرفته بود، و يا حداقل تمايل به اسلام پيدا كرد ولى به خاطر اين كه موقعيت او متزلزل نگردد از اظهار تمايل به اسلام به طور آشكار خوددارى مىكرد.
***
٢- نامه براى قيصر روم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيْمِ.
مِنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِاللَّهِ الى هِرْقِلْ عَظِيْمِ الرُّومِ، سَلامٌ عَلىْ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى.
أَمَّا بَعْدُ فَانِّى أَدْعُوكَ بِدِعايَةِ الاسْلامِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَانْ تَوَلَّيْتَ فَانَّما عَلَيْكَ اثْمُ الأَرِيْسِيْنَ «يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُون»:
«به نام خداوند بخشنده بخشايشگر.
از محمّد فرزند عبداللَّه به هرقل، بزرگ و پادشاه روم درود بر آنها كه پيروى از حق كنند، تو را به اسلام دعوت مىكنم اسلام آور تا در امان و سلامت باشى و خداوند به تو دو پاداش دهد. (يكى پاداش ايمان خود و ديگر پاداش كسانى كه به پيروى تو ايمان مىآورند).
اگر از آئين اسلام روى گردانى گناه اريسيان (نژاد رومى و جمعيت كارگران) نيز بر تو خواهد بود. «اى اهل كتاب! ما شما را به يك اصل مشترك دعوت مىكنيم كه غير از خدا را نپرستيم، كسى را شريك او قرار ندهيم، بعضى از ما