نابود نمى‌شود، بلكه آرزو مى‌كند با آن فاصله بگيرد.
«أَمَد» در لغت به معنى زمان محدود است، و تفاوت آن با «ابَد» اين است كه:
«ابد»، زمان نامحدود را مى‌گويند، و غالباً «أَمَد» توجه به انتهاى زمانى و سررسيد مدت دارد، هر چند به معنى زمان محدود (در برابر نامحدود) نيز به كار مى‌رود.
آرى، گناهكاران، و نيكوكاران همگى اعمال خود را در آن روز حاضر مى‌بينند، با اين تفاوت كه نيكوكاران از مشاهده اعمال خويش خوشحال و مسرور مى‌شوند، و بدكاران از مشاهده اعمال خود چنان در وحشت فرو مى‌روند كه آرزو مى‌كنند از آن فاصله بگيرند، نه فاصله مكانى، كه فاصله زمانىِ دور و دراز كه براى ابراز تنفر از فاصله مكانى رساتر است؛ زيرا در فاصله مكانى احتمال حضور نزد او وجود دارد.
ولى در فاصله زمانى به هيچ وجه امكان‌پذير نيست. مثلًا كسى كه در مناطق دور دستى از صحنه جنگ جهانى زندگى مى‌كرد، باز كم و بيش، احساس اضطراب و نگرانى داشت؛ زيرا ممكن بود دامنه جنگ به آنجا كشيده شود ولى ما كه امروز ده‌ها سال از زمان جنگ فاصله گرفته‌ايم، هيچگونه احساس نگرانى نداريم كه آن جنگ‌ها ما را هم فرا بگيرد (ممكن است جنگ جهانى ديگرى روى بدهد) ولى سرايت آن جنگ‌هاى پيشين به امروز معنى ندارد.
بعضى از مفسران احتمال داده‌اند: «أَمَد» در اينجا فاصله مكانى باشد (همان گونه كه «مجمع البيان» از بعضى نقل كرده است) ولى، اين واژه ظاهراً در لغت، جز به معنى زمان يا سررسيد زمان نيامده است.
و در پايان آيه، باز براى تأكيد بيشتر مى‌فرمايد: «خداوند شما را از (نافرمانى) خويش بر حذر مى‌دارد و در عين حال خدا نسبت به همه بندگان مهربان است» «وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ».