بنابراين، شما با ترك انفاق و انباشتن اموال، و بخل نسبت به ديگران تمام درهاى نجات را به روى خود بسته‌ايد.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «كافران همان ظالمان‌اند» «وَ الْكافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ».
اشاره به اين كه آنها كه انفاق و زكات را ترك مى‌كنند هم به خويشتن ستم روا مى‌دارند و هم به ديگران.
قرآن در اين جمله مى‌خواهد اين حقيقت را روشن سازد كه:
اولًا- كافران به خود ستم مى‌كنند؛ زيرا با ترك انفاق واجب و ساير وظائف دينى و انسانى، خود را از بزرگ‌ترين سعادت‌ها محروم مى‌سازند، و اين اعمال آنها است كه در آن جهان دامانشان را مى‌گيرد و خداوند درباره آنها ستمى نكرده است.
ثانياً- افراد كافر به اجتماعشان نيز ستم مى‌كنند، و اصولًا كفر سرچشمه قساوت، سنگدلى، مادى‌گرى و دنيا پرستى است و اينها همه سرچشمه‌هاى اصلى ظلم و ستم هستند.
يادآورى اين نكته نيز لازم است كه: كفر در اين آيه، به قرينه اين كه بعد از دستور انفاق واقع شده، به معنى سرپيچى و گناه و تخلف از دستور خدا است و استعمال كفر به اين معنى، در قرآن و احاديث اسلامى، نظاير بسيار دارد.
***