عادت مستمر» نيز مى‌آيد. در آيه فوق، حال كافران معاصر پيامبر صلى الله عليه و آله به عادت مستمر و سيره نادرست آل فرعون و اقوام پيش از آنها تشبيه شده است كه آيات خدا را تكذيب كردند، و خداوند آنها را به گناهانشان گرفت و در همين جهان به مجازات سختى گرفتار شدند.
اين، در حقيقت هشدارى است به همه كافران لجوج كه سرنوشت فرعونيان و اقوام پيشين را به خاطر بياورند و مراقب اعمال خود باشند.
درست است كه: خداوند أَرْحَمُ الرَّاحِمِيْن است، ولى، به موقع خود براى تربيت بندگان، شَدِيْدُ الْعِقاب نيز مى‌باشد و هرگز نبايد رحمت واسعه پروردگار باعث غرور كسى شود.
ضمناً از كلمه «دَأْب» استفاده مى‌شود: اين برنامه غلط، يعنى لجاجت در برابر حقيقت، و تكذيب آيات پروردگار، خوى و عادت آنها شده و به همين جهت به مجازات شديد تهديد شده‌اند؛ زيرا تا زمانى كه «گناه و خلاف» به صورت عادت و سنت، و راه و رسم در نيامده، بازگشت از آن آسان، و مجازاتش نسبتاً خفيف است ولى، هنگامى كه در وجود انسان نفوذ كرد، هم بازگشت از آن مشكل است و هم مجازات آن سنگين، پس چه بهتر كه كافران و گناهكاران تا دير نشده از راه نادرست باز گردند.
***