تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٩

٢٠٠ فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الآْخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ
٢٠١ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الآْخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ
٢٠٢ أُولئِكَ لَهُمْ نَصيبٌ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ سَريعُ الْحِسابِ
ترجمه:
٢٠٠- و هنگامى كه مناسك (حج) خود را انجام داديد، خدا را ياد كنيد، همانند يادآورى از پدرانتان (آن گونه كه رسم آن زمان بود) بلكه از آن هم بيشتر! (در اين مراسم، مردم دو گروه‌اند:) بعضى از مردم مى‌گويند: «خداوندا! به ما در دنيا، (نيكى) عطا كن»! ولى در آخرت، بهره‌اى ندارند.
٢٠١- و بعضى مى‌گويند: «پروردگارا! به ما در دنيا (نيكى) عطا كن! و در آخرت نيز (نيكى) مرحمت فرما! و ما را از عذاب آتش نگاه دار»!
٢٠٢- آنها از كار (و دعاى) خود، نصيب و بهره‌اى دارند؛ و خداوند، سريع الحساب است.
شأن نزول:
در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم: در ايام جاهليت هنگامى كه از مراسم حج فارغ مى‌شدند، در آنجا اجتماع مى‌كردند و افتخارات (موهومى را براى)