خواسته او نشد، آن زن تقاضاى ازدواج نمود «مرثد» گفت: اين امر موكول به اجازه پيامبر صلى الله عليه و آله است، او پس از انجام مأموريت خود به «مدينه» بازگشت و جريان را به اطلاع پيغمبر صلى الله عليه و آله رساند اين آيه نازل شد و بيان داشت زنان مشرك و بت‌پرست، شايسته همسرى و ازدواج با مردان مسلمان نيستند. «١»
تفسير:
ازدواج با مشركان ممنوع است
مطابق شأن نزولى كه در بالا آمد، اين آيه نيز در واقع پاسخ به سؤال ديگرى درباره ازدواج با مشركان است، مى‌فرمايد: «با زنان مشرك و بت‌پرست، مادام كه ايمان نياورده‌اند ازدواج نكنيد» «وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ».
پس از آن در يك مقايسه، مى‌افزايد: «كنيز با ايمان از زن آزاد بت‌پرست، بهتر است، هر چند زيبائى او شما را به اعجاب وا دارد» «وَ لَا مَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكَةٍ وَ لَوْ أَعْجَبَتْكُمْ».
درست است كه ازدواج با كنيزان (مخصوصاً كنيزانى كه نه بهره چندانى از زيبائى دارند و نه مال) در عرف مردم جالب و پسنديده نيست، به خصوص اين كه در مقابل آنها زن مشرك زيبا يا ثروتمندى باشد.
ولى ارزش ايمان، كفه ترازوى مقايسه را به نفع كنيزان، سنگين‌تر مى‌كند؛ چرا كه هدف از ازدواج، تنها كامجوئى جنسى نيست، زن شريك عمر انسان،