پوشانيده است، بسيار گويا است؛ زيرا افراد رياكار باطن خشن و بى ثمر خود را با چهره‌اى از خير خواهى و نيكوكارى مى‌پوشانند، و اعمالى كه هيچگونه ريشه ثابتى در وجود آنها ندارد، انجام مى‌دهند، اما حوادث زندگى به زودى پرده را كنار مى‌زند و باطن آنها را آشكار مى‌سازد.
***
٣- جمله «ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ» انگيزه‌هاى انفاق صحيح و الهى را بيان مى‌كند، و آن دو چيز است: «طلب خشنودى خدا» و «تقويت روح ايمان و ايجاد آرامش در دل و جان».
اين جمله مى‌گويد: انفاق كنندگان واقعى كسانى هستند كه تنها به خاطر خشنودى خدا، پرورش فضائل انسانى و تثبيت اين صفات در درون جان خود و همچنين پايان دادن به اضطراب و ناراحتى‌هائى كه بر اثر احساس مسئوليت در برابر محرومان، در وجدان آنها پيدا مى‌شود، اقدام به انفاق مى‌كنند (بنابراين «مِنْ» در آيه به معنى «فِى» خواهد بود).
***
٤- جمله «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ» كه در آخر آيه دوم ذكر شده، هشدارى است به همه كسانى كه مى‌خواهند عمل نيكى انجام دهند كه مراقب باشند كوچك‌ترين آلودگى از نظر نيت يا طرز كار پيدا نكنند؛ زيرا خداوند كاملًا مراقب اعمال آنها است.
***