و به تعبير ديگر، اگر فكر و انديشه، ريشه‌دار باشد، ممكن نيست آثار آن در عمل ظاهر نشود، چگونه ممكن است انسانى به طور قطع اعتقاد به مسموم بودن غذائى داشته باشد و آن را بخورد؟
و يا عقيده قاطع به تأثير داروئى براى درمان يك بيمارى خطرناك داشته باشد و اقدام به خوردن آن نكند؟
***
نكته:
آيا اين آيه نسخ شده است؟
بسيارى از مفسران معتقدند: آيه آغاز اين بخش به وسيله آيه ٢٣٤ همين سوره كه قبلًا گذشت و در آن، عدّه وفات چهار ماه و ده روز تعيين شده بود، نسخ شده است، و مقدم بودن آن آيه بر اين آيه از نظر ترتيب و تنظيم قرآنى دليل بر اين نيست كه قبلًا نازل شده است؛ زيرا مى‌دانيم تنظيم آيات سوره‌ها بر طبق تاريخ نزول نيست، بلكه گاهى آياتى كه بعد نازل شده در آغاز سوره قرار گرفته، و آياتى كه قبل نازل شده در اواخر سوره، و اين به خاطر مناسبت آيات و به دستور پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله صورت گرفته است.
و نيز گفته‌اند: حق نفقه يك سال، قبل از نزول آيات ارث بوده و بعد از آن كه براى زن، ارث قرار داده شد، اين حق از بين رفت، بنابراين آيه فوق، از دو جهت (از نظر مقدار زمان عدّه و از نظر نفقه) نسخ شده است.
مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» مى‌گويد: همه علماء اتفاق دارند كه اين آيه منسوخ است، آن گاه حديثى از امام صادق عليه السلام نقل مى‌كند كه (در عصر جاهليت) هنگامى كه مرد از دنيا مى‌رفت تا يك سال از مال شوهر، نفقه او را مى‌دادند سپس بدون ميراث، خارج مى‌شد، بعداً آيه يك چهارم و يك هشتم