سر و كار دارند، و افراد ناپاك در خواب و بيدارى، با افكار باطل و تصورات بد خويش مشغول‌اند.
اين ملكات در روز رستاخيز، خلاق نعمت‌ها، شكنجه‌ها، دردها، آرامش و عذابند، و به عبارت ديگر، آنچه درباره نعمت‌هاى بهشت و مجازات‌هاى دوزخ مى‌خوانيم، همان مخلوقات صفات خوب و بد انسان است، نه چيز ديگر.
٣- دسته ديگرى از دانشمندان بزرگ اسلام، راه ديگرى را انتخاب نموده و شواهد زيادى از آيات و روايات را براى آن آورده‌اند و خلاصه آن اين است:
هر كردارى از ما، خواه خوب و خواه بد، يك صورت دنيوى دارد، كه ما آن را مشاهده مى‌نماييم و يك صورت اخروى، كه هم اكنون در دل آن عمل نهفته است و روز رستاخيز پس از تحولاتى كه در آن رخ مى‌دهد، شكل دنيوى خود را از دست داده و با شكل روز رستاخيز جلوه مى‌كند و باعث آرامش و راحتى عمل كننده يا آزار او مى‌گردد.
از ميان نظرات فوق، نظر اخير، با ظواهر بسيارى از آيات قرآن كاملًا تطبيق مى‌كند، بنابراين، اعمال انسان كه اشكال مختلفى از انرژى‌ها هستند، طبق قانون «بقاء ماده و انرژى» هيچ گاه از ميان نمى‌روند و همواره در اين جهان باقى خواهند بود، گرچه، ما با مطالعه سطحى چنين مى‌پنداريم كه از ميان رفته‌اند.
بقاى اين اعمال و ابديت آنها از يك سو سبب مى‌شود كه در رستاخيز، به هنگام محاسبه اعمال، هر كسى تمامى اعمال خود را ببيند و جائى براى انكار باقى نماند.
و از سوى ديگر، سبب مى‌شود كه در ميان اعمال خود، در رستاخيز زندگى كند، رنج ببرد و يا آرامش بيابد، گرچه وسايل انسانى هنوز قادر نيست حوادث