(از منابع و معادن زير زمينى و از كشاورزى و زراعت و باغ) انفاق كنيد»! «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الأَرْضِ».
جمله ما كَسَبْتُمْ: «آنچه كسب كرده‌ايد» اشاره به درآمدهاى تجارى است و جمله مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الأَرْضِ: «از آنچه از زمين براى شما خارج ساخته‌ايم» اشاره به انواع درآمدهاى زراعى و كشاورزى و همچنين معادن زير زمينى است، بنابراين، انواع درآمدها را شامل مى‌شود؛ زيرا سرچشمه تمام اموالى كه انسان دارد، زمين و منابع گوناگون آن است حتى صنايع و دامدارى و مانند آن، همه از زمين مايه مى‌گيرد.
اين تعبير، ضمناً اشاره‌اى به اين حقيقت است كه ما منابع اينها را در اختيار شما گذاشتيم، بنابراين، نبايد از انفاق كردن بخشى از طيّبات و پاكيزه‌ها و «سرگل» آن، در راه خدا دريغ كنيد.
پس از آن براى تأكيد هر چه بيشتر، مى‌افزايد: «به سراغ قسمت‌هاى ناپاك نرويد تا از آن انفاق كنيد در حالى كه خود شما حاضر نيستيد آن را بپذيريد، مگر از روى اغماض و كراهت» «وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِآخِذيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فيهِ». «١»

از آنجا كه بعضى از مردم عادت دارند، هميشه از اموال بى ارزش و آنچه تقريباً از مصرف افتاده و قابل استفاده خودشان نيست انفاق كنند و اين گونه انفاق‌ها علاوه بر اين كه سود چندانى به حال نيازمندان ندارد، يك نوع اهانت و تحقير نسبت به آنها است، و موجب تربيت معنوى و پرورش روح انسانى نيز نمى‌باشد، در اين جمله صريحاً مردم را از اين كار نهى مى‌كند و آن را