تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١

فرمود: «منظور علم او است». «١»
ج: موجودى وسيع‌تر از تمام آسمان‌ها و زمين- كه از هر سو آنها را احاطه كرده است و به اين ترتيب معنى آيه چنين مى‌شود: كرسى خداوند همه آسمان‌ها و زمين را در بر گرفته و آنها را احاطه كرده است.
اين تفسير در حديثى از امير مؤمنان على عليه السلام نقل شده آنجا كه مى‌فرمايد:
الْكُرْسِيُّ مُحِيطٌ بِالسَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ ما تَحْتَ الثَّرى‌:
«كرسى احاطه به زمين، آسمان‌ها و آنچه ما بين آنها و آنچه در زير اعماق زمين قرار گرفته است، دارد». «٢»
حتى از پاره‌اى از روايات استفاده مى‌شود: كرسى به مراتب از آسمان‌ها و زمين وسيع‌تر است، به طورى كه مجموعه آنها در برابر كرسى، همچون حلقه‌اى است كه در وسط بيابانى قرار داشته باشد از جمله از امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود: مَا السَّمواتِ وَ الأَرْضِ عِنْدَ الْكُرْسِىِّ الَّا كَحَلْقَةِ خاتَمٍ فِى فَلاةٍ وَ مَا الْكُرْسِىُّ عِنْدَ الْعَرْشِ الَّا كَحَلْقَةٍ فِى فَلاةٍ:
«آسمان‌ها و زمين در برابر كرسى، همچون حلقه انگشترى است در وسط يك بيابان و كرسى در برابر عرش همچون حلقه‌اى است در وسط يك بيابان». «٣»
البته، معنى اول و دوم كاملًا مفهوم و روشن است ولى، معنى سوم چيزى