تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٢

نكته‌ها:
١- عدّه، وسيله‌اى براى صلح و بازگشت
گاهى در اثر عوامل مختلف، زمينه روحى به وضعى در مى‌آيد كه پديد آمدن يك اختلاف جزئى و نزاع كوچك، حس انتقام را آن چنان شعله‌ور مى‌سازد كه فروغ عقل و وجدان را خاموش مى‌كند.
و غالباً تفرقه‌هاى خانوادگى در همين حالات رخ مى‌دهد. اما بسيار مى‌شود اندك مدتى كه از اين كشمكش گذشت، زن و مرد به خود آمده پشيمان مى‌شوند خصوصاً از اين جهت كه مى‌بينند با متلاشى شدن كانون خانواده، در مسير ناراحتى‌هاى گوناگونى قرار خواهند گرفت.
اينجاست كه آيه مورد بحث مى‌گويد: زن‌ها بايد مدتى عدّه نگه دارند و صبر كنند تا اين امواج زودگذر بگذرد و ابرهاى تيره نزاع و دشمنى از آسمان زندگى آنان پراكنده شوند، مخصوصاً با دستورى كه اسلام درباره خارج نشدن زن از خانه در طول مدت عدّه، داده است حسن تفكر در او برانگيخته مى‌شود، و در بهبود روابط او با شوهر كاملًا مؤثر است و لذا در سوره «طلاق» آيه ١ مى‌خوانيم:
لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ ... لا تَدْري لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً: «آنان را از منزلشان خارج نسازيد ... چه مى‌دانيد شايد خدا گشايشى رساند و صلحى پيش آيد».
غالباً به خاطر آوردن لحظات گرم و شيرين قبل از طلاق، كافى است كه مهر و صميميت از دست رفته را باز آورد و فروغ ضعيف گشته محبت را تقويت كند.
***
٢- عدّه، وسيله حفظ نسل
يكى ديگر از فلسفه‌هاى عده روشن شدن وضع زن از نظر باردارى است.