محدود صدق مى‌كند!
از آنچه در بالا گفتيم، روشن مى‌شود: ضمير «يَؤُدُهُ» به خداوند بر مى‌گردد جمله‌هاى سابق آيه، و جمله بعد، نيز گواه بر اين معنى است زيرا ضماير آنها نيز همه به خداوند بازگشت مى‌كند، بنابراين احتمال بازگشت ضمير به كرسى، به اين معنى كه «حفظ آسمان‌ها و زمين براى كرسى سنگين و ثقيل نيست» بسيار ضعيف به نظر مى‌رسد.
جمله «وَ هُوَ الْعَلِىُّ الْعَظِيْمِ» در حقيقت، دليلى براى جمله‌هاى سابق است، يعنى خداوندى كه برتر و بالاتر از شبيه و شريك و هر گونه كمبود و عيب و نقصان است، و خداوندى كه عظيم و بزرگ و بى نهايت است، هيچ كارى براى او مشكل نيست و هيچ گاه از اداره و تدبير جهان هستى خسته، ناتوان، غافل و بى‌خبر نمى‌گردد و علم او به همه چيز احاطه دارد.
***
٤- آيا «آية الكرسى» همين يك آيه است؟
آيا آية الكرسى فقط همين يك آيه است كه در بالا گفته شد كه از «اللَّهُ لا الهَ الَّا هُو» شروع مى‌شود، و به «هُوَ الْعَلِىُّ الْعَظِيْمِ» ختم مى‌گردد.
يا اين كه دو آيه بعد، نيز جزء آن است؟ بنابراين اگر در جايى مثل نماز ليلة الدفن دستور داده شده آية الكرسى بخوانند، بايد هر سه آيه خوانده شود.
قرائنى در دست است كه نشان مى‌دهد: همين يك آيه است، اين قرائن عبارت است از:
الف- تمام رواياتى كه در فضيلت آن وارد شده و از آن تعبير به آية الكرسى كرده، همه نشان مى‌دهد: يك آيه بيش نيست.
ب- تعبير به «كرسى» فقط در آيه اول است و نام‌گذارى به آية الكرسى نيز