تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٥

٢٦٦ أَ يَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَنْ تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ أَعْنابٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ لَهُ فيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ فَأَصابَها إِعْصارٌ فيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الآْياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ
ترجمه:
٢٦٦- آيا كسى از شما دوست دارد كه باغى از درختان خرما و انگور داشته باشد كه از زير درختان آن، نهرها بگذرد، و براى او در آن (باغ)، از هر گونه ميوه‌اى وجود داشته باشد، در حالى كه به سن پيرى رسيده و فرزندانى (كوچك و) ضعيف دارد؛ (در اين هنگام،) گردبادى (كوبنده)، كه در آن آتش (سوزانى) است، به آن برخورد كند و شعله‌ور گردد و بسوزد؟! اين چنين خداوند آيات خود را براى شما آشكار مى‌سازد؛ شايد بينديشيد (و با انديشه، راه حق را بيابيد)!
تفسير:
يك مثال جالب ديگر براى انفاق‌هاى آلوده
در اين آيه مثال گوياى ديگرى، براى مسأله انفاقِ آميخته با رياكارى، منّت و آزار و اين كه چگونه اين كارهاى نكوهيده آثار آن را از بين مى‌برد، بيان شده است، مى‌فرمايد: «آيا هيچ يك از شما دوست مى‌دارد كه باغى از درختان خرما و انواع انگور داشته باشد كه از زير درختانش نهرها جارى باشد، و براى او در آن باغ از تمام انواع ميوه‌ها موجود باشد، و در حالى كه به سن پيرى رسيده و