تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٧

٤٥ إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجيهاً فِي الدُّنْيا وَ الآْخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبينَ
٤٦ وَ يُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَ كَهْلًا وَ مِنَ الصَّالِحينَ
ترجمه:
٤٥- هنگامى را كه فرشتگان گفتند: «اى مريم! خداوند تو را به كلمه‌اى (وجود با عظمتى) از طرف خودش بشارت مى‌دهد كه نامش «مسيح، عيسى پسر مريم» است؛ در حالى كه‌در اين جهان و جهان ديگر، صاحب شخصيت خواهد بود؛ و از مقربان (الهى) است.
٤٦- با مردم، در گاهواره و در حالت كهولت (و ميان سال شدن) سخن خواهد گفت؛ و از شايستگان است».
تفسير:
بشارت تولد مسيح
از اين آيه به بعد، به بخش مهم ديگرى از زندگى مريم، يعنى جريان تولد فرزندش حضرت مسيح عليه السلام مى‌پردازد و نكات مهمى را در اين رابطه شرح مى‌دهد، نخست مى‌فرمايد: به ياد آور «هنگامى را كه فرشتگان گفتند: اى مريم! خداوند تو را به كلمه‌اى (وجود با عظمتى) از سوى خودش، بشارت مى‌دهد كه نامش مسيح، عيسى عليه السلام پسر مريم است» «إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ