«ولى اينها سرمايه‌هاى زندگى دنيا است، (و هرگز نبايد هدف اصلى انسان را تشكيل دهد) و سرانجام نيك (و زندگى جاويدان) نزد خدا است» «ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ».
درست است كه بدون اين وسايل، نمى‌توان زندگى كرد، و حتى پيمودن راه معنويت و سعادت نيز بدون وسايل مادى غير ممكن است، اما استفاده كردن از آنها در اين مسير مطلبى است، و دلبستگى فوق العاده و پرستش آنها و هدف نهايى بودن مطلب ديگر.
***
نكته‌ها:
١- چه كسى اين امور مادى را زينت داده؟
جمله «زُيِّنَ لِلْنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ» كه به صورت فعل مجهول ذكر شده مى‌گويد: علاقه به زن و فرزند و اموال و ثروت‌ها در نظر مردم زينت داده شده است، در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد كه زينت دهنده چه كسى است؟
بعضى از مفسران معتقدند: اين هوس‌هاى شيطانى است كه آنها را در نظرها زينت مى‌دهد و به آيه ٢٤ سوره «نمل»: وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ: «و شيطان اعمال آنها را در نظرشان جلوه داده است» و امثال آن استدلال كرده‌اند. «١»
ولى اين استدلال، صحيح به نظر نمى‌رسد؛ زيرا آيه مورد بحث، درباره «اعمال» سخن نمى‌گويد، بلكه درباره اموال و زنان و فرزندان سخن مى‌گويد.
آنچه در تفسير آيه، صحيح به نظر مى‌رسد اين است كه زينت دهنده خداوند است از طريق دستگاه آفرينش و نهاد و خلقت آدمى.
زيرا خدا است كه عشق به فرزندان، مال و ثروت را در نهاد آدمى ايجاد كرده