تثليث، راه اختلاف پوييدند و هر دو در مورد دلايل پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كه در كتب آنها آمده بود، تخم اختلاف پاشيدند، گروهى پذيرا شدند و گروهى انكار كردند.
كوتاه سخن اين كه: اديان آسمانى همواره با مدارك روشن و معجزات انبياء همراه بوده و براى حقيقت‌جويان ابهامى باقى نمى‌گذاشته، مثلًا پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله علاوه بر معجزات آشكار، از جمله، قرآن مجيد و دلايل روشنى كه در متن اين آئين آمده، اوصاف و مشخصاتش در كتب آسمانى پيشين- كه بخش‌هائى از آن در دست يهود و نصارى وجود داشت- بيان شده بود و به همين علت، دانشمندان آنها قبل از ظهور او بشارت ظهورش را با شوق و تأكيد فراوان مى‌دادند، اما همين كه مبعوث شد، چون منافع خود را در خطر مى‌ديدند از روى طغيان و ظلم و حسد همه را ناديده گرفتند.
به همين دليل، در پايان آيه سرنوشت آنها و امثال آنها را بيان كرده، مى‌گويد:
«هر كس به آيات خدا كفر ورزد (خدا حساب او را مى‌رسد؛ زيرا) خداوند حسابش سريع است» «وَ مَنْ يَكْفُرْ بِآياتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَريعُ الْحِسابِ».
آرى، كسانى كه آيات الهى را بازيچه هوس‌هاى خود قرار دهند، نتيجه كار خود را در دنيا و آخرت مى‌بينند، خداوند به سرعت به حساب اعمال آنها رسيدگى مى‌كند و به هر كدام جزا و كيفر مناسب مى‌دهد (در تفسير جمله «سَرِيْعُ الْحِسابِ» ذيل آيه ٢٠٢ سوره «بقره»، بحث كافى كرده‌ايم).
منظور از «آياتِ اللَّهِ» در اينجا تمام آيات الهى، براهين او و كتاب‌هاى آسمانى است، و حتى احتمالًا آيات تكوينى الهى را نيز در عالم هستى شامل مى‌شود.
و اين كه بعضى از مفسران، آن را به خصوص «تورات» يا «انجيل» و يا مانند آن تفسير كرده‌اند، هيچ دليلى ندارد.
***