تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٧

٢٠٣ وَ اذْكُرُوا اللَّهَ في‌ أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ في‌ يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقى‌ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ
ترجمه:
٢٠٣- و خدا را در روزهاى معينى ياد كنيد! (روزهاى ١١ و ١٢ و ١٣ ماه ذى حجه). و هر كس شتاب كند، و (ذكر خدا را) در دو روز انجام دهد، گناهى بر او نيست؛ و هر كه تأخير كند، (و سه روز انجام دهد نيز) گناهى بر او نيست؛ براى كسى كه تقوا پيشه كند. و از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد! و بدانيد شما به سوى او محشور خواهيد شد!
تفسير:
آخرين سخن درباره حج
اين آيه در حقيقت، آخرين آيه‌اى است كه در اينجا درباره مراسم حج، سخن مى‌گويد، سنت‌هاى جاهلى را در رابطه با تفاخرهاى موهوم نسبت به نياكان و گذشتگان در هم مى‌شكند، و به آنها توصيه مى‌كند (بعد از مراسم عيد) به ياد خدا باشند مى‌فرمايد: «خدا را در روزهاى معينى ياد كنيد» «وَ اذْكُرُوا اللَّهَ في‌ أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ».
با توجه به اين كه اين دستور، به قرينه آيات سابق، مربوط به پايان مراسم حج است ناظر به روزهاى يازده و دوازده و سيزده ماه خواهد بود كه در لسان روايات به عنوان «ايام تشريق» ناميده شده، و چنان كه از نامش پيداست، ايامى