تفسير:
بهترين زاد و توشه
اين آيات، همچنان احكام حج و زيارت خانه خدا را تعقيب مى‌كند، و دستورات جديدى در آن مطرح شده است:
١- نخست، مى‌فرمايد: «حج در ماه‌هاى معينى است» «الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ». «١»

منظور از اين ماه‌ها، ماه‌هاى شوال، ذى القعده و ذى الحجه است (تمام ماه ذى الحجه يا همان ده روز اول) و اين ماه‌ها را «اشهر حج» مى‌نامند؛ زيرا اعمال حج (اعم از عمره تمتع و مناسك حج) را در غير اين ماه‌ها نمى‌توان انجام داد، عمره تمتع را در هر سه ما مى‌توان، ولى حج را بايد فقط در ذى الحجه در ايام مخصوص (روزهاى نهم تا دوازدهم) به جا آورد، و اين كه در قرآن تصريح به نام اين ماه‌ها نشده، به خاطر آن است كه اين ماه‌ها براى همه شناخته شده بود، و قرآن با اين عبارت بر آن تأكيد مى‌كند.
ضمناً اين جمله، يكى از رسوم خرافى جاهليت را نفى مى‌كند كه گاه به خاطر درگيرى با جنگ‌ها يا غير آن، ماه‌هاى حج را تغيير و تبديل مى‌داده، جلو و عقب مى‌كردند، «٢»
قرآن مى‌گويد: «اين ماه‌ها معين و ثابت است، و تقديم و تأخير در آن جايز نيست».