«و گروهى مى‌گويند: پروردگارا به ما در دنيا (نيكى) عطا كن و در آخرت (نيكى) مرحمت فرما، و ما را از عذاب آتش نگاهدار» «وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الآْخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ».
در حقيقت، اين قسمت از آيات، اشاره به خواسته‌هاى مردم و اهداف آنها در اين عبادت بزرگ است.
بعضى، جز به مواهب مادى دنيا نظر ندارند و چيزى غير از آن را از خدا نمى‌خواهند، بديهى است آنها در آخرت از همه چيز بى بهره‌اند.
ولى گروهى، هم مواهب مادى دنيا را مى‌خواهند و هم مواهب معنوى را بلكه زندگى دنيا را نيز به عنوان مقدمه تكامل معنوى مى‌طلبند، و اين است منطق اسلام كه هم نظر به جسم و ماده دارد و هم جان و معنا، و اولى را زمينه‌ساز دومى مى‌شمرد و هرگز با انسان‌هاى يك بُعدى، يعنى آنها كه در ماديات غوطه‌ورند و براى آن اصالت قائلند، يا كسانى كه به كلى از زندگانى دنيا بيگانه‌اند سازگار نيست.
در اين كه منظور از «حسنة» در اين آيه چيست؟ تفسيرهاى مختلفى براى آن ذكر كرده‌اند.
در روايتى از امام صادق عليه السلام به معنى وسعت رزق، حسن خلق در دنيا و خشنودى خدا و بهشت در آخرت تفسير شده است (انَّهَا السَّعَةُ فِى الرِّزْقِ وَ الْمَعاشِ وَ حُسْنُ الْخُلْقِ فِى الدُّنْيا وَ رِضْوانُ اللَّهِ وَ الْجَنَّةُ فِى الآخِرَةِ).»

و بعضى از مفسران آن را به معنى علم و عبادت در دنيا و بهشت در آخرت،