در حالى كه بعضى آن را ناظر به حق دايه دانسته‌اند و گفته‌اند: بايد حق او طبق عرف عادت پرداخت شود.
بعضى نيز گفته‌اند: منظور از اين جمله توافق پدر و مادر در مسأله انتخاب دايه است. و بنابراين تأكيدى مى‌شود بر جمله قبل، ولى اين تفسير ضعيف به نظر مى‌رسد، و صحيح‌تر همان تفسير اول و دوم مى‌باشد و مرحوم «طبرسى» تفسير اول را ترجيح داده است. «١»
و در پايان آيه به همگان هشدار مى‌دهد: «تقواى الهى پيشه كنيد و بدانيد خدا به آنچه انجام مى‌دهيد بينا است» «وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ».
مبادا كشمكش ميان مرد و زن، روح انتقام‌جويى را در آنها زنده كند و سرنوشت يكديگر و يا كودكان مظلوم را به خطر اندازند، همه بايد بدانند خدا دقيقاً مراقب اعمال آنها است.
اين احكام دقيق و حساب شده، و هشدارهاى آميخته به آن، به خوبى نشان مى‌دهد: اسلام تا چه حدّ براى حقوق كودكان و همچنين مادران اهميت قائل شده است، و رعايت حدّاكثر عدالت را در اين زمينه سفارش مى‌كند.
آرى، اسلام بر خلاف آنچه در دنياى ستمكاران وجود دارد كه حقوق ضعيفان هميشه پايمال مى‌شود، حد اكثر اهميت را به حفظ حقوق آنان داده است.
***