به اين نكته، منظور از جمله وَ اللَّهُ غَنِىٌّ حَلِيْمٌ: «خدا بى‌نياز و حليم است» گويا اين است كه: چون بشر طبعاً طغيانگر است با رسيدن به مقام و ثروت خود را بى‌نياز گمان مى‌كند و اين حالت گاهى موجب پرخاشگرى و بد زبانى او نسبت به محرومان و مستمندان مى‌شود، لذا مى‌فرمايد: «غَنِىٌّ بِالذَّات» خدا است در حقيقت او است كه از همه چيز بى‌نياز است و بى‌نيازى بشر سرابى بيش نيست و نبايد موجب غرور، طغيانگرى و بى اعتنائى او نسبت به فقراء گردد.
به علاوه، خداوند در برابر ناسپاسى مردم حليم است، افراد با ايمان نيز بايد چنين باشند.
و نيز ممكن است: جمله مزبور اشاره به اين باشد كه: خداوند از انفاق‌هاى شما بى‌نياز است و آنچه انجام مى‌دهيد، به سود خود شما است، بنابراين، منّتى بر كسى نداريد، به علاوه او در برابر خشونت‌هاى شما بردبار است و در عقوبت عجله نمى‌كند تا بيدار شويد و خود را اصلاح كنيد.
***