پيوسته با غرور و نخوت مخصوص به خود، بر خلافكارى‌هايش مى‌افزايد، چنين كسى را جز آتش دوزخ رام نمى‌كند، و لذا در پايان آيه مى‌فرمايد: «آتش دوزخ براى او كافى است و چه بد جايگاهى است»! «فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ».
در حقيقت، اين يكى از صفات زشت و ناپسند منافقان است كه بر اثر تعصب و لجاجت خشك و خشونت‌آميز، در برابر هيچ حقيقتى تسليم نمى‌شوند، و همين تعصب و غرور، آنها را به بدترين گناهان مى‌كشاند، بديهى است اين چوب‌هاى كج، جز با آتش دوزخ راست نمى‌شوند!
به گفته بعضى از مفسران، خداوند اين گونه اشخاص را به پنج وصف در آيات فوق توصيف كرده.
١- سخنانى فريبنده دارند.
٢- درون قلب آنها آلوده و تاريك است.
٣- سرسخت‌ترين دشمنان‌اند.
٤- به هنگامى كه زمينه‌اى پيش آيد، نه بر انسان‌ها رحم مى‌كنند و نه بر حيوان و زراعت.
٥- بر اثر غرور و نخوت، اندرز هيچ ناصحى را پذيرا نيستند.
***