اين تعبير، در حقيقت، اشاره به نوعى تخيير در اداء ذكر خدا، ميان دو روز و سه روز مى‌باشد.
جمله لِمَنِ اتَّقى‌: «براى كسانى كه پرهيز پيشه كرده باشند» ظاهراً قيد است براى مسأله تعجيل در دو روز، يعنى قناعت به دو روز، مخصوص اين گونه اشخاص است.
و در روايات اهل بيت عليهم السلام آمده است: منظور از «پرهيز» در اينجا پرهيز از صيد است، يعنى كسانى كه به هنگام احرام، از صيد يا از تمام تروك احرام پرهيز كرده‌اند، مى‌توانند بعد از عيد قربان، دو روز در «منى‌» بمانند و مراسم آن را به جا آورند و ياد خدا كنند و اما كسانى كه پرهيز نكرده باشند بايد سه روز بمانند و آن مراسم را بجا آورند و ذكر خدا گويند. «١»
بعضى جمله «لا اثْمَ عَلَيْهِ» را اشاره به نفى هر گونه گناه از زائران خانه خدا مى‌دانند، يعنى آنها بعد از انجام مناسك حج، كه پايانش اين اذكار است- در صورت ايمان و اخلاص كامل- همه آثار گناهان پيشين و رسوبات معاصى، از دل و جانشان شسته مى‌شود، و با روحى پاك از هر گونه آلايش، از اين مراسم باز مى‌گردند.
اين سخن گر چه ذاتاً صحيح است، اما ظاهراً آيه، با معنى اول هماهنگ‌تر است.
و در پايان آيه، يك دستور كلى به تقوا داده، مى‌فرمايد: «تقواى الهى پيشه كنيد و بدانيد شما به سوى او محشور خواهيد شد» «وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ