يا مال در دنيا، و بهشت در آخرت، يا همسر خوب و صالح در دنيا، و بهشت در آخرت دانسته‌اند.
در حديثى نيز از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده است: مَنْ أُوتِىَ قَلْباً شاكِراً وَ لِساناً ذاكِراً وَ زَوْجَةً مُؤْمِنَةً تُعِيْنُهُ عَلى‌ أَمْرِ دُنْياهُ وَ أُخْراهُ فَقَدْ أُوتِىَ فِى الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِى الآخِرَةِ حَسَنَةً وَ وُقِىَ عَذابَ النَّارِ: «كسى كه به او قلبى شاكر، زبانى مشغول به ذكر حق، و همسرى با ايمان كه او را در امور دنيا و آخرت يارى كند عطا شده باشد، نيكى دنيا و آخرت به او داده و از عذاب آتش باز داشته شده». «١»
بديهى است «حسنه» به معنى هر گونه خير و خوبى است و مفهومى وسيع و گسترده دارد كه تمام مواهب مادى و معنوى را شامل مى‌شود، بنابراين، آنچه در روايات فوق يا كلمات مفسران آمده است بيان مصداق‌هاى روشن آن مى‌باشد، و مفهوم آيه را محدود نمى‌كند.
و اين كه بعضى از مفسران تصور كرده‌اند «حسنه» چون در آيه به صورت مفرد نكره است، هرگونه نيكى را شامل نمى‌شود- و لذا در تعيين مصداق آن در ميان مفسران گفتگو است «٢»- اشتباهى بيش نيست؛ زيرا گاه مى‌شود مفرد نكره نيز معنى جنس مى‌بخشد و مورد آيه ظاهراً از اين قبيل است «٣» و به گفته بعضى از مفسران، افراد با ايمان اصل حسنه را از خدا مى‌خواهند بدون اين كه نوعى از آن