در واقع مضمون آيه، شبيه چيزى است كه در آيه ١٥ سوره «حديد» آمده است كه مى‌گويد: فَالْيَوْمَ لا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَ لا مِنَ الَّذينَ كَفَرُوا: «امروز نه از شما (منافقان) و نه از كافران، فديه و غرامتى گرفته (و پذيرفته) نمى‌شود».
و در پايان آيه به نكته ديگرى اشاره فرموده، مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه مجازات دردناك دارند و ياورى ندارند» «أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرينَ».
يعنى نه تنها «فديه و انفاق» به حال آنها سودى ندارد، بلكه شفاعتِ شفاعت كنندگان نيز، شامل حال آنها نمى‌شود؛ زيرا شفاعت، شرايطى دارد كه يكى از مهم‌ترين آنها ايمان به خدا است و به همين دليل، اگر تمام شافعان روز قيامت جمع شوند تا براى فرد بى‌ايمانى شفاعت كنند، پذيرفته نخواهد شد.
و اصولًا چون شفاعت به اذن خدا است، آنها هرگز از چنين افراد نالايقى شفاعت نمى‌كنند كه شفاعت نيز لياقتى لازم دارد، چرا كه اذن الهى شامل افراد نالايق نمى‌شود.
اساساً آنها به خدا كافرند و جاى اذن براى آنها باقى نمى‌ماند.
***