و بالاخره در آخرين آيه، به عنوان يك نتيجه گيرى كلى مى‌فرمايد: «هر كس غير از اسلام آيينى براى خود انتخاب كند، از او پذيرفته نخواهد شد و در آخرت از زيانكاران است» «وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلامِ ديناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي الآْخِرَةِ مِنَ الْخاسِرينَ».
جمله «يَبْتَغِ» از ماده «ابتغاء» به معنى تلاش و كوشش است كه هم در موارد شايسته و هم ناشايسته به كار مى‌رود، و در هر مورد تابع قرائنى است كه در آن مورد وجود دارد.
به اين ترتيب، از مفهوم عام اسلام، به عنوان يك اصل كلى كه همان تسليم در مقابل حق است به مفهوم خاص آن يعنى آئين اسلام منتقل مى‌شود كه نمونه كامل و اكمل آن است و مى‌گويد: امروز جز آئين اسلام از هيچ كس پذيرفته نيست و در عين احترام به همه اديان الهى، برنامه امروز، اسلام است.
همان گونه كه دانشجويان دوره دكترا در عين احترام به تمام دروسى كه در مقاطع مختلف تحصيلى مانند ابتدائى، راهنمائى و دبيرستان و دوره ليسانس خوانده‌اند تنها درسى را كه بايد دنبال كنند همان دروس سطح بالاى مقطع نهايى خودشان است و پرداختن به غير از آن جز زيان و خسران چيزى نخواهد داشت و آنها كه با تقليد نا به جا و تعصب جاهلى و مسائل نژادى و خرافات خود ساخته، پشت به اين آئين كنند بدون شك گرفتار زيان و خسران خواهند شد و جز تأسف و ندامت از سرمايه‌هاى عمر و حيات كه بر باد داده‌اند نتيجه‌اى نخواهند گرفت.
جمعى از مفسران گفته‌اند: اين آيه درباره دوازده نفر از منافقان نازل شده كه اظهار ايمان كرده، سپس مرتد شدند و از «مدينه» به «مكّه» بازگشتند آيه نازل شد