چگونه ممكن است منظور از «أَبْناءَنا» (فرزندان ما) حسن و حسين عليهما السلام باشد؟ در حالى كه «أَبْناء» جمع است و جمع بر دو نفر گفته نمى‌شود؟
و چگونه ممكن است «نِسائَنا» كه معنى جمع دارد تنها بر بانوى اسلام فاطمه عليها السلام اطلاق گردد؟
و اگر منظور از «أَنْفُسَنا» تنها على عليه السلام است، چرا به صيغه جمع آمده است؟!
پاسخ:
اولًا- همان طور كه قبلًا به طور مشروح ذكر شد، اجماع علماى اسلام و احاديث فراوانى كه در بسيارى از منابع معروف و معتبر اسلامى اعم از شيعه و سنى در زمينه ورود اين آيه در مورد اهل بيت عليهم السلام، به ما رسيده است و در آنها تصريح شده پيغمبر صلى الله عليه و آله غير از على عليه السلام و فاطمه عليها السلام و حسن و حسين عليهما السلام كسى را براى مباهله نبرد، قرينه آشكارى براى تفسير آيه خواهد بود؛ زيرا مى‌دانيم از جمله قرائنى كه آيات قرآن را تفسير مى‌كند، سنت و شأن نزول قطعى است.
بنابراين، ايراد مزبور تنها متوجه شيعه نمى‌شود. بلكه همه دانشمندان اسلام بايد به آن پاسخ گويند.
ثانياً- اطلاق «صيغه جمع» بر «مفرد» يا بر «تثنيه» تازگى ندارد، و در قرآن و غير قرآن از ادبيات عرب و حتى غير عرب شواهد بسيارى دارد.
توضيح اين كه:
بسيار مى‌شود به هنگام بيان يك قانون، يا تنظيم يك عهدنامه، حكم به صورت كلى و به صيغه جمع آورده مى‌شود، و مثلًا در عهدنامه چنين مى‌نويسند:
مسئول اجراى آن امضاءكنندگان عهدنامه و فرزندان آنها هستند، در حالى كه ممكن است يكى از دو طرف تنها يك يا دو فرزند داشته باشد، اين موضوع هيچگونه منافاتى با تنظيم قانون يا عهدنامه به صورت «جمع» ندارد.
خلاصه اين كه: ما دو مرحله داريم، «مرحله قرارداد» و «مرحله اجرا»، در