ندارد، بلكه منظور اين است: اين نفرين مؤثر گردد، و با آشكار شدن اثر آن، دروغگويان به عذاب گرفتار شوند و شناخته گردند.
به تعبير ديگر، گرچه در اين آيه، به تأثير و نتيجه مباهله تصريح نشده اما از آنجا كه اين كار به عنوان آخرين «حربه»، بعد از اثر نكردن «منطق و استدلال»، مورد استفاده قرار گرفته، دليل بر اين است كه: منظور، ظاهر شدن اثر خارجى اين نفرين است نه تنها يك نفرين ساده.
***
نكته‌ها:
١- دعوت به مباهله دليل روشن حقانيت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله
در آيه فوق، خداوند به پيامبر خود دستور مى‌دهد: هر گاه پس از استدلالات روشن پيشين، كسى درباره عيسى عليه السلام با تو گفتگو كند، و به جدال برخيزد، به او پيشنهاد «مباهله» كن كه فرزندان و زنان خود را بياورد و تو هم فرزندان و زنان خود را دعوت كن و دعا كنيد تا خداوند دروغگو را رسوا سازد.
مسأله «مباهله» به شكل فوق، شايد تا آن زمان در بين عرب سابقه نداشت، و راهى بود كه صد در صد حكايت از ايمان و صدق دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌كرد.
چگونه ممكن است، كسى كه به تمام معنى به ارتباط خويش با پروردگار ايمان نداشته باشد، وارد چنين ميدانى گردد؟ و از مخالفان خود دعوت كند:
بياييد با هم به درگاه خدا برويم و از او بخواهيم تا دروغگو را رسوا سازد، و شما به سرعت نتيجه آن را خواهيد ديد كه چگونه خداوند دروغگويان را مجازات مى‌كند؟
مسلماً ورود در چنين ميدانى بسيار خطرناك است؛ زيرا اگر دعاى او به اجابت نرسد و اثرى از مجازات مخالفان آشكار نشود، نتيجه‌اى جز رسوائى