تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧٠

كيلومتر يكسان است، و آفرينش يك ذره خاك با منظومه شمسى، مساوى است.
***
در دومين آيه، براى تأكيد آنچه در آيات قبل آمد، مى‌فرمايد: «اينها را (كه درباره حضرت مسيح عليه السلام و چگونگى ولادت او و مقاماتش) بر تو مى‌خوانيم حقى است از سوى پروردگارت، و چون حق است، هرگز از ترديد كنندگان در آن مباش»! «الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُنْ مِنَ الْمُمْتَرينَ».
در مورد جمله «الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ» مفسران دو احتمال داده‌اند:
نخست اين كه: جمله مركب از مبتدا و خبر باشد (الْحَقُّ «مبتدا»، مِنْ رَبِّكَ «خبر») بنابراين معنى آن چنين مى‌شود: «حق همواره از طرف پروردگار خواهد بود»؛ زيرا حق به معنى واقعيت است، و واقعيت عين هستى است، و هستى‌ها همه از وجود او مى‌جوشد، باطل، عدم و نيستى است و با ذات او بيگانه است.
ديگر اين كه: جمله مزبور خبر مبتداى محذوفى است كه «ذلِكَ الأَخْبارُ» بوده باشد، يعنى: «اين خبرهايى كه به تو داده شد، همگى حقايقى است از طرف پروردگار» و هر دو معنى با آيه سازگار است.
***