ميان آنان داورى كرد، صفوف از هم جدا مى‌شود «اما كسانى كه كافر شدند (حق را شناختند و انكار كردند) آنها را مجازات شديدى در دنيا و آخرت خواهم كرد و ياورانى ندارند» «فَأَمَّا الَّذينَ كَفَرُوا فَأُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَديداً فِي الدُّنْيا وَ الآْخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرينَ».
در اين آيه، علاوه بر عذاب آخرت كه نتيجه داورى پروردگار در قيامت است، به مجازات شديد آنها در دنيا نيز اشاره شده است كه دامنگير افراد كافر، و مخالفان حق و عدالت خواهد شد، در حالى كه هيچ كس توانايى حمايت از آنها را نخواهد داشت.
***
آن گاه به گروه دوم اشاره كرده، مى‌فرمايد: «اما كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، خداوند پاداش آنها را به طور كامل خواهد داد» «وَ أَمَّا الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ».
و باز تأكيد مى‌كند: «خداوند هرگز ستمگران را دوست ندارد» «وَ اللَّهُ لايُحِبُّ الظَّالِمينَ».
مقدم داشتن سرنوشت كافران بر مؤمنان، به خاطر آن است: كسانى كه نسبت به مسيح عليه السلام كافر شدند اكثريت را داشتند.
ضمناً از اين كه در آيه نخست، اشاره به عذاب دنيا نيز شده به خوبى استفاده مى‌شود كه كافران (منظور در اينجا يهود است) گرفتار مجازات‌هاى دردناكى در همين جهان نيز خواهند شد، و تاريخ ملت يهود شاهد اين مدعاست.
جالب اين كه: در آيه اول تنها تكيه بر كفر شده، ولى در آيه دوم ايمان و عمل صالح هر دو با هم آمده است، اشاره به اين كه كفر به تنهايى مى‌تواند منشأ عذاب الهى گردد، ولى ايمان به تنهايى براى بهره كامل از نعمت‌هاى الهى كافى